Otobiyografi..(bölüm1)

yıl 1978 temmuz sıcak ama nasıl sıcak bi temmuz..
:nerden biliyosun lan sıcak olduğunu..
:temmuz lan işte bilmeye ne gerek var..
Sabahmı akşammı buna tam emin olamıyorum..annem sabah diyo..babam ben o saatte öldürsen uyanmamışımdır akşamdır kesin diyo..doğmuşum efendim işte..sabahı akşamı çok farketmiyo aslında tabi eğer astroloji gibi bi derdiniz yoksa..
:benim burcum ne lan acaba..
:angut senin burcun ve sadece senin burcun angut..
bakırköyde bi hastanede gelmişim dünyaya 2. çocuk olarak..ortanca diyolar buna ve pek bi sevimsiz bi yakıştırma aslında..çiçeği var bi çiçek adı olarak güzel olabilir tamam ama insana sıfat olunca hiç bi anlam ifade etmiyo ta ki biraz büyüyene dek..
orta halli bi ailem varmış o zamanlar ve benden 2 yaş büyük bi abim..çok mükemmel bi bebeklik geçirdimmi bilmiyorum..hiç merak edip sormadım da anneme..kız olmamı istemiş en çok bunu söylüyodu..kız gibi giydirmiş saçlarımı uzatmış vs..
:oha bunu niye anlatıyosun..
:hayatımda karanlık hiçbi yer kalmasın istiyorum..haha..
eğer kız olasaymışım ki çok başarısız bi kız olurdum..başka çocuk yapmayı düşünmüyolarmış..iki küçük kardeşimle tanışamıycaktım..neyseki tanışmışım onlarsız çok tatsız olurdu hayat..bebekliğimle ilgili bana verilebilen hatıram yok..zaten çok gerekte yok..yavaş ama emin adımlarla büyümüşüm ben..dedim ya mükemmel bi bebeklik geçirdimmi bilmiyorum ama çok mükemmel bi çocukluk geçirdim diyebilirim..
6 kişilik kocaman bi ailem vardı..en büyük avantajımda çok akıllı tamam arada büyük hatalar yapmış olsada çok büyük bi babam vardı ve çok masum bi annem..bizden daha iyilerini hakediyolarmıydı diye çok düşündüm ve hala düşünürüm aslında..ellerinden geleni yaptıklarını biliyorum bizim için..başarısızlığımız tamamen kendi hatalarımızdan..aslında başarısızlığın kriteri de değişir dimi..belki de değilizdir kimbilir..babamı örnek aldım efendim ben çoçukluğumda..tamam normal olan zaten budur diyebilirsiniz..ama ben neye kime özendiysem hep kahramanlarını babamla değiştirdim..örnek vermem gerekirse ben süpermeni çok severdim..ama benim süpermenim pelerin takmış süper güçlü bıyıklıydı..babamdı..işte tam bu zamanlarda ortanca çocuk olmanın ne kadar sevimsiz bişey olduğunu anladım..ilk okul yılımda abimin bi önceki sene kullandığı çantayı ve okul malzemelerini kullanmaya başladım..ilk zamanlar bunun eksikliğini hissetmesemde..bi bayram öncesi abimin bi önceki bayramda giydiği gömleği annemin ütüleyip kendince paketleyip bana yeni alınmış gibi vermesinden sonra..ortanca olmanın ve hemen tüm ortancaların nasıl eksilerek yaşamaya devam ettiklerini anladım..üzüldüm ama belli etmedim..bi sebebi vardı herşeyin annemin bu yaptğının bi sebebi vardı..herkesin çok kolay anlayabileceği bi sebebi..