skerim başlığını lan..

Hayatım boyunca hep güvenilir bi adam olmak istedim ben..hayırlı evlat sadık sevgili iyilerin dostu kötülerin amansız düşmanı olmak istedim..tam 30 sene geçti..annemin beni mutluluktan ağlayarak kucağına almasından bu yana..bu 30 sene boyunca herkesin hep en pis işlerini yapmaya talip oldum..hep dedim kötü gün dostu olayım aman iyi gününde yanında olmayayım..kimi idareci bi adamsın sen dedi bi zaman kimisi içten pazarlıklı..belki kimisi şerefsiz demiştir..ama bunu hiç yüzüme söyliycek cesareti bulamadılar..tanıdığım tüm insanların en iyi arkadaşı olmaya çalıştım..bazen bilerek bazen hç bilmeden hiç istemeden..şimdi nerdeyim..bi kendimin bildiği bi yerdeyim..sorsan kimse adımı hatırlamaz ki benim..bende pek kullanmıyorum zaten son yıllarda adımı..hacı hafız kanka kardeşim birader dostum gibi birsürü sıfat yakıştırıldı yıllardır..ben bile unutuyorum bazen adımı..işin kötüsü ne biliyomusun..hani dedim ya bundan tam 30 sene önce almış annem beni kucağına..ağlayarak..ben bu 30 senede onu hiç kucaklayamadım ki..

..

revamı bu yalnızlık nefes almayı unutuyorum bazen..ama unutamıyorum yalnızlığımı..içime iliklerime işliyor..kendimi çekip kurtaramıyorum..oysa ne kadar kolay kandırmak beni..ne kolay inandırmak hayatın pembeliğine masum bi öpücükle..başı yok sonu yok acı yok..alabildiğine uzanan bi karanlık hepsi bu..gösteremem zayıflığımı öne eğemem başımı yıkılmamış gibi hiç yıkılmıycakmış gibi..başım dik yüreğim dik..kan ağlarken her zerrem..yoruldum yaşlandım kayboldum..bi şarkıyı yüzlerce kez dinlemek gibi hayat..hep başa sarıp sanki hiç bitmiycek gibi dinlemek..biten herşeye inat..kendimi sorumlu tutuyorum tüm korkularımdan..ben olmasam olmazlarmış gibi sanki..atamıyorum üstümden bu hafifliği..bu yükü paylaşıcak omuz bulamıyorum..sesler çok uzaktalarmış gibi..net değil..benim değil..sen değil..sadece yazmayı unutmadı parmaklarım..unuttular tenini ellerini sana dair herşeyi..sadece adını hatırlıyorum..işte en çok bunu kaybetmekten korkuyorum..