iki arada bir korkuyorum..

..tüme giren şemsiyenin açılmadığını açılamayacağını anladığımda çok geçti herşey için..işte çürüyor içim dışım varım yoğum..buna kim sebep oldu..sen ben hangimiz ışığın etrafında uçuşan kelebekler gibi girince bir avuca bıraktık hayat tozumuzu..hangimiz katil..hangimiz maktül..

eksik..

her adımda biraz daha fazla çekti bu kör kuyu bizi içine..içinden çığlıklar geçen kısa bir filmi hayat sanıp yarı açık gözlerle seyrederken sen..bir umut daha vurdu kendini şakağından..
seni sarıp sarmalayıp..benim bile bulamayacağım ulaşamayacağım bir yere saklamak çabam..
hiç bir acı uğramasın istasyonuna ve hayat teğet geçsin senin dolaylarına..
ağlamayı unut acıyı unut hissizleştikçe hissizleşsin yüreğin..
tüm korkularından arınıncaya dek..
kendime yaptığım en büyük kötülük bu olucak olsa bile.. gidiyorum..

hepsi bu..