sessiz..

şimdi varoşlarında bu kentin..ılıman iklimlerinde yani..sessiz sedasız geçen gecelerinde..küçük kuşlar şarkı söylerler..yağız delikanlılar gibi işlerken hayatın gecenin her bir hücresine..alnımızdan akan sıcak terler göğsümüzde madalyonumuz olur..işte böyle ezgin gecelerinden birinde..sırf bana inat..sırf hayata inat kapattı gözlerini..neler olduğunu kimse anlayamadı..bu karanlık benden ağır..düştüm düşerim şimdi..ya özlemeseydim hiç ellerini..misal unutsaydım seni..bir şişe rakı dolaylarında..ismin herzaman ki büyüsünü yitirseydi..istasyonumdan geçmiş bi trenin çığlığı hafızamda şimdi..kimbilir kaç gece taşıdı yüreğinde..kimbilir kaç acı..soğuğu hissetmeyi iyi bilirim..iliklerim üşdüklerini haykırana dek..sonra anlık kayboluşlar başlar..bir daha bir daha ve sırayla..hiç hissettirmeden çekip giderler..umutsuzluğu bu coğrafyada öğrendim ben..kan tükürüp gülebilmeyi..bu coğrafya şahit oldu ilk cinayetime..ve ilk tecavüzüme burda uğradım..her bi karesinde kokum gizli..bulabilirmisin..beynim akarken sol kulaımdan..sinsi bir gece bekçisi belirir gözümün önünde..güler aldırmadan..hiç aldırmadan hemde..gülerim bende..sanki çokmuş gibi kahkahalarım deli gibi savrurum her yana onları..söz bir daha hiç ölmiycem..söz bir daha hiç bilmiycem..çıkarıp saklayıp bi köşeye neyim varsa..hiç ağlamadan hiç bağarmadan

üstümden geçti hayat..

tamam şimdi vakit gelmiştir herhalde..sessizce uzandığım bu yerden doğruldum..aynı sessizlikle yaklaştım pencerenin kenarına..işte oradaydın gene..aynı ihtişamla süzülürken gözlerinden yıldızlar..umutsuz fakir bi çocuğun gelecek hesapları yapmaya başladığı yaşlardaydım..babam kapıcı annem fahişeydi benim..üstüm toz kokan toprak sahaların kiri..arkadaşlarımı vurmuştu kör birer kibritçi kız şakaklarından..gülmek geliyor içimden..yüzümün kıvrımları hatırlamıyor..yıllanmış birer mahkum gibi büzülüyolar kayboluyolar sonra..ister istemez düş görüyorum..koyu kahverengi gecelerde..sonra koşup kayboluyorum..bir gri bulutun içinde..sesler çok yakındalarmış gibi oysa..aslında karanlık tüm evren..ve ben arıyorum belki bulurum bir çiğ tanesi..kamaşır gözlerim..uyurum bir lodosun koynunda..işte ordasın..yine mağrur ve hüzünlü..yavaşça isyan ederken kirpiklerim bu varoluşa..bi çocuk ağlıyor düşümde..sen oluyorum..eriyorum..

ey hayat..

hem zaten ben pek beceremiyorum kendimi kandırmayı..ha kendimle acayip kafa yaparım o ayrı..bu da benim gibi pek fazla bir işe yarayamayanların tek tesellisi olmuştur tarih boyunca..biz tutunıcak bi dal bulamadığımız vakit..var olan tüm dallarımızla öylesine bir dalga geçeriz ki..bütün tanrıları toplasan biraraya bundan daha büyük bir kaos yaratamazsın..her neyse..(d)üzülmek te acının yarısı demiş..kimbilir kim..çok uzun zaman önce bi köşe başında öldürülüp üstüne örtülecek gazete kağıdı bulunamadığından..ve tüm şehri bir çürümüşlük kokusu alınca herkez sandı ki yaşlı şarapçı öldükten sonra kirletti dünyamızı..oysa nerden bilebilirlerdi..biz o şarapçıdan üreyen milyonlarca pisliktik..ve yavaş yavaş sessiz sedasız..kirletiyoruz beyinlerini..