32..

Yaşlanıyorum ve fark ediyorum bunu..hassasım son zamanlarda biraz daha duygusalım geçmişe olan özlemim eskisi gibi yoğun can yakıcı değil..eski çok eski artık bunu anlıyorum.. koca bi hayatı (ki hayatın kocamanlığı çok büyük bi yalan olsa da) yarıladım sayılır..kendimi genç kılabilmek için çabalamıyorum eskisi gibi..yaşlılığımı kabulleniyorum ve hafif hissettiriyo bu bana..üstünü karaladım tüm hayal kırıklıklarının tüm yaşadığım acıları yaşanmamış saydım..ilk gençliğimde yaşadığım bozgunlardan eser yok..hepsinin yarası kapandı..hayatın bize hiçbişey katmadığını ne kadar yaşarsak yaşayalım hiçbişey katamayacağını anlamak yaşamaya başlamanın ilk günü gibidir..ilk kez nefes alırmış gibi olur insan ve ilk kez açarmış gibi daha önce hiçbişey görmemiş gözlerini güneşe doğru..mutlumuyum diye soruyorum arada kendime..evet elbette mutluyum..kendimi kandırmıyorum artık..mutluyum itiraf ediyorum..hiçbişey üzemiyo artık beni..belki bende kabuk bağladım yıllar içinde ve bu sert kabuk koruyup kolluyo beni tüm kötülüklerden..en çok şaşırdıklarımdan biride son günlerde..beni hala eski ben sanmaları..diilim oysaki..kalp kırabiliyorum artık..eski alışkanlıkalrım yok..eskisi gibi birilerine ihtiyacım yok..eskisi gibi korkmuyorum karanlıktan..büyüdüm çok büyüdüm..ve artık kaçıyorum aptal umutsuzluklardan..