..

revamı bu yalnızlık nefes almayı unutuyorum bazen..ama unutamıyorum yalnızlığımı..içime iliklerime işliyor..kendimi çekip kurtaramıyorum..oysa ne kadar kolay kandırmak beni..ne kolay inandırmak hayatın pembeliğine masum bi öpücükle..başı yok sonu yok acı yok..alabildiğine uzanan bi karanlık hepsi bu..gösteremem zayıflığımı öne eğemem başımı yıkılmamış gibi hiç yıkılmıycakmış gibi..başım dik yüreğim dik..kan ağlarken her zerrem..yoruldum yaşlandım kayboldum..bi şarkıyı yüzlerce kez dinlemek gibi hayat..hep başa sarıp sanki hiç bitmiycek gibi dinlemek..biten herşeye inat..kendimi sorumlu tutuyorum tüm korkularımdan..ben olmasam olmazlarmış gibi sanki..atamıyorum üstümden bu hafifliği..bu yükü paylaşıcak omuz bulamıyorum..sesler çok uzaktalarmış gibi..net değil..benim değil..sen değil..sadece yazmayı unutmadı parmaklarım..unuttular tenini ellerini sana dair herşeyi..sadece adını hatırlıyorum..işte en çok bunu kaybetmekten korkuyorum..