sessiz..

şimdi varoşlarında bu kentin..ılıman iklimlerinde yani..sessiz sedasız geçen gecelerinde..küçük kuşlar şarkı söylerler..yağız delikanlılar gibi işlerken hayatın gecenin her bir hücresine..alnımızdan akan sıcak terler göğsümüzde madalyonumuz olur..işte böyle ezgin gecelerinden birinde..sırf bana inat..sırf hayata inat kapattı gözlerini..neler olduğunu kimse anlayamadı..bu karanlık benden ağır..düştüm düşerim şimdi..ya özlemeseydim hiç ellerini..misal unutsaydım seni..bir şişe rakı dolaylarında..ismin herzaman ki büyüsünü yitirseydi..istasyonumdan geçmiş bi trenin çığlığı hafızamda şimdi..kimbilir kaç gece taşıdı yüreğinde..kimbilir kaç acı..soğuğu hissetmeyi iyi bilirim..iliklerim üşdüklerini haykırana dek..sonra anlık kayboluşlar başlar..bir daha bir daha ve sırayla..hiç hissettirmeden çekip giderler..umutsuzluğu bu coğrafyada öğrendim ben..kan tükürüp gülebilmeyi..bu coğrafya şahit oldu ilk cinayetime..ve ilk tecavüzüme burda uğradım..her bi karesinde kokum gizli..bulabilirmisin..beynim akarken sol kulaımdan..sinsi bir gece bekçisi belirir gözümün önünde..güler aldırmadan..hiç aldırmadan hemde..gülerim bende..sanki çokmuş gibi kahkahalarım deli gibi savrurum her yana onları..söz bir daha hiç ölmiycem..söz bir daha hiç bilmiycem..çıkarıp saklayıp bi köşeye neyim varsa..hiç ağlamadan hiç bağarmadan